Każdy, kto wnosi pozew o odszkodowanie z powodu naruszenia ochrony danych, musi wystąpić z powództwem cywilnym. Dotyczy to również sytuacji, gdy roszczenie jest skierowane przeciwko organowi publicznemu. Decyzję w tej sprawie podjął Sąd Administracyjny (VG) Düsseldorf, a spór prawny został skierowany do sądu rejonowego (sygn. akt: 29 K 2876/26 z dnia 23 marca 2026 r.).

W przedmiotowej sprawie powód wystąpił do sądu administracyjnego z roszczeniem o zadośćuczynienie za krzywdę przeciwko instytucji prawa publicznego zgodnie z art. 82 ust. 1 RODO. Powództwo okazało się jednak bezskuteczne, ponieważ sąd administracyjny nie był właściwy.

W tym kontekście sąd podkreślił, że z art. 82 ust. 6 RODO lub art. 79 ust. 2 RODO nie wynika nic przeciwnego. Art. 82 ust. 6 RODO nie mówi nic o tym, który sąd krajowy ma jurysdykcję w przypadku roszczeń odszkodowawczych na podstawie prawa o ochronie danych, a jedynie reguluje jurysdykcję danego państwa członkowskiego. To samo dotyczy art. 79 ust. 2 RODO. Krajowe przepisy jurysdykcyjne pozostają zatem w mocy, zgodnie z którymi roszczenia odszkodowawcze wynikające z naruszenia obowiązków publicznoprawnych wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego muszą być zasadniczo dochodzone przed sądami powszechnymi, jeżeli - jak w tym przypadku - nie opierają się na umowie publicznoprawnej. Roszczenie o naprawienie szkody niematerialnej nie jest roszczeniem z tytułu odpowiedzialności służbowej. W związku z tym sądy okręgowe nie mają jurysdykcji na podstawie specjalnego przydziału. Tak długo, jak kwota będąca przedmiotem sporu nie zostanie przekroczona, sąd rejonowy zachowuje jurysdykcję.

Jednocześnie sąd wyjaśnił, że podział procesu sądowego jest również niedopuszczalny w świetle prawa UE. Konsekwencją tego podziału jest to, że roszczenia o udzielenie informacji na podstawie RODO muszą być rozpatrywane przed sądami administracyjnymi, podczas gdy roszczenia odszkodowawcze muszą być dochodzone przed sądami cywilnymi.